Lala.nl > Bevallingsverhalen > Mijn drie schatten - 1

1 

Via deze weg wil ik graag mijn verhaal kwijt. Toen ik drie weken ver was, ben ik te weten gekomen dat ik zwanger was. Op dat moment was ik nog samen met mijn vriend. Enkele weken later hebben we een eerste echo laten nemen en wat bleek? We kregen niet 1 kindje, zoals we dachten, maar drie! Toen zijn we wel even geschrokken...
Er kwamen problemen toen ik bijna 4 maanden zwanger was. Mijn vriend en ik kregen problemen in onze relatie en besloten uit elkaar te gaan. En rond diezelfde periode verloor ik een beetje bloed. Omdat ik zelf vroedkundige in opleiding ben, dacht ik al meteen aan het ergste, want ik stond natuurlijk onder grote stress.

Op 28 weken bleek dat één van mijn kindjes een groeiachterstand had van ongeveer 3 weken. “De andere 2 waren kerngezond”, zei de gynaecoloog.
Op 29 weken moest ik naar het ziekenhuis, ter observatie aan de monitor. Mijn kindjes waren al redelijk gezakt en er werd gedacht aan een keizersnede. Op zich vond ik dit laatste niet zo erg, zolang ze maar gezond waren.
Het hartritme van één van de baby’s steeg enorm in de 32e week en de artsen besloten dat ik de dag erna zou bevallen via een keizersnede.

De dag erna werd ik klaargemaakt voor de keizersnede. Mijn beste vriend was er om me te steunen. Tijdens de keizersnede was er bij de kleinste van de drie wat zuurstoftekort... Wat was ik bang op dat moment! Maar verder verliep alles zonder problemen.
Voor een drieling hadden ze alledrie een goede gewicht. Yentell, eerst geboren, woog 2360 gram, Kiara woog 2240 gram en mijn laatst geboren dochtertje, Sterre, woog 2085 gram.
Wat was ik fier op mijn 3 dochters! Twee van mijn 3 dochtertjes moesten in de couveuse. Het ander mocht na 1 nacht al bij mij op de kamer.
Na een week mochten Yentell en Kiara al mee naar huis, Sterre volgde na 2 weken.

Nu ik dit schrijf, zijn mijn dochtertjes bijna 3 maanden oud. Het zijn echt schatten van kinderen.
Ik krijg thuis twee keer per week hulp van een verpleegkundige. Ik woon namelijk alleen maar krijg wel hulp van ouders en vrienden.
Sommigen hebben vooroordelen omdat ik nog zo jong ben en er alleen voor sta. Maar ik zie mijn kindjes doodgraag en ik ben blij dat ze er zijn, ook al is het soms zwaar.

Mijn verhaal heb ik neergeschreven omdat sommige mensen met meerlingen veel problemen hebben met hun kindjes door een laag geboortegewicht en zo meer. Maar het kan dus ook anders en dit wou ik laten zien aan de mensen dat een meerling verwachten.

Groetjes,
Sarah (mama van Yentell, Kiara en Sterre)

Bron: 9maand.com